City Whisperings - Wieke Aerts en Fabienne Snellinx

City Whisperings

Een dialoog tussen Fabienne Snellinx en Wieke Aerts

A Dialogue Between Fabienne Snellinx and Wieke Aerts

October 26 - November 23, 2025

VERNISSAGE

October 26, 2025 - 15h till 20h

open every Fri-Sat-Sun - 12h till 18h

FINISSAGE

November 23, 2025 - 12h till 18h

(NL)

Archipel XPO verwelkomt de kunstenaars Fabienne Snellinx en Wieke Aerts met de tentoonstelling City Whisperings in Archipel, Antwerpen.

In City Whisperings verweven kunstenaars Fabienne Snellinx en Wieke Aerts twee uiteenlopende, maar diep resonerende artistieke praktijken tot een gezamenlijke reflectie over hoe steden worden gebouwd, bewoond en herinnerd. Hun samenwerking, ontstaan tijdens Antwerp Art Weekend twee jaar geleden, groeide uit een spontane herkenning. Er bleken al stille overeenkomsten te bestaan tussen hun materialen, visuele beeldtaal en manieren van

kijken.

“Wij zagen dezelfde dingen,” herinnert Wieke zich. “De reflecties, de vluchtige lijnen, de details die een seconde later verdwijnen wanneer het licht verandert.” “En voor mij,” voegt Fabienne toe, “vormen diezelfde lijnen de manier waarop ik de stad teken. Daarbij snijd ik in kaarten, stapel perspectieven en laat de architectuur haar verhaal vertellen.”

Gelaagde Praktijken

Fabienne Snellinx, geboren in Limburg en al twintig jaar woonachtig in Antwerpen, benadert tekenen als zowel vorm als afwijking, “weten hoe je iets precies moet opbouwen, zodat je het je kunt veroorloven het te vervormen.” Haar praktijk combineert nauwgezet vakmanschap met sociale observatie: het in kaart brengen van buurten, het interviewen van bewoners en het traceren van de onzichtbare krachten die het stedelijke leven vormgeven. Haar werk is diep geworteld in sociaal engagement, van het leiden van kunstworkshops voor mensen met een verstandelijke beperking tot het

ontwikkelen van initiatieven die kunst toegankelijk maken voor mensen die in armoede leven. Voor Fabienne is kunst een instrument voor verbinding en empowerment. Projecten zoals haar opdracht voor het MAS over “levend erfgoed,” waarbij ze verhalen over soeptradities in de Antwerpse Seefhoek verzamelde en illustreerde, of haar reeksen Red Carpet en When Green Turns Grey, transformeren stedelijk onderzoek tot poëtische cartografieën. Infrastructuur, groenvoorziening en openbaar beleid worden metaforen voor zorg, verwaarlozing en veerkracht. Haar getekende collages vermengen fictieve en echte steden, waar straten, bomen en advertenties naast elkaar bestaan. De terugkerende figuur van de boom, ingepakt, uitgewist, opnieuw geïntroduceerd, fungeert als getuige van zowel bescherming als verlies. “Ik speel graag met herkenbaarheid,” zegt ze, “want achter elk vertrouwd beeld schuilt altijd een andere laag.”

Wieke Aerts, opgeleid als goud- en zilversmid aan de Vakschool Schoonhoven en later aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, bouwt haar artistieke vocabulaire op uit materiële ontmoetingen. Haar juwelen (of zoals zij ze noemt lichaamsobjecten) bewegen zich tussen sculptuur en sieraad. Werkend met hergebruikt zink, verweerde steen en industriële restanten, transformeert ze sporen van de stad tot intieme, draagbare fragmenten van tijd. “Ik verzamel materialen uit oude huizen,” legt ze uit. “Zink dat een erosie draagt die je niet kunt nabootsen, de huid van de stad. Ik werk met dat geheugen, die transformatie.” Voor Wieke gaat vakmanschap niet over kostbaarheid, maar over aanwezigheid. Over de verhalen die in materialen

verborgen zijn en de manieren waarop objecten herinneringen kunnen dragen en veranderen. Beide kunstenaars delen een fascinatie voor detail en vergankelijkheid: een fractie van zonlicht, een kruising van tramdraden, de choreografie van vleermuizen tegen een appartementsmuur. Ze vertalen deze vluchtige indrukken in vorm. Fabienne doet dat in gelaagde tekeningen en drieluiken, Wieke in geoxideerde oppervlakken en sculpturaal juweelontwerp. City Whisperings is hun poging om deze fragmenten met elkaar te laten spreken.

De samenwerking: De Stad Laten Fluisteren

Het project begon informeel. “We exposeerden allebei tijdens Antwerp Art Weekend in Archipel,” herinnert Fabienne zich. “Zonder elkaars praktijk te kennen, merkten we hoe onze werken met elkaar resoneerden.” Die resonantie groeide uit tot een gesprek, en later tot de tentoonstelling City Whisperings. Een uitnodiging om de stad te laten fluisteren en even stil te staan in de rumoerige omgeving.

De scenografie groeide uit een voortdurende visuele dialoog. De tekeningen van Fabienne en de sculpturale werken van Wieke werden architecturaal gepositioneerd, waarbij hun lijnen in elkaar overliepen. Een grote papieren strook, opgehangen dicht bij het plafond, fungeerde als anker, terwijl verschoven composities de tussenzones van het stedelijke ritme suggereerden. In sommige werken nodigen QR-codes bezoekers uit om naar de geluiden van de stad te luisteren, het hameren van bouwwerkzaamheden, de stilte van de vroege ochtend, waardoor de grenzen tussen visuele en

zintuiglijke ervaring verder vervagen.

“Het gaat niet om mooie plaatjes,” benadrukt Fabienne. “Het gaat om interpretatie, onze vertaling van het dwalen door de stad.”

“Het gaat om kleine details,” vult Wieke aan, “en om de stilte die ontstaat wanneer je de tijd neemt om ze op te merken.”

Hun samenwerking bracht een wederzijdse uitwisseling tot stand: Wieke, jarenlang getraind in precisie, begon imperfectie te omarmen nadat ze Fabienne’s vrijere, gelaagde benadering had gezien; Fabienne op haar beurt verwerkte zinkstructuren en andere tactiele materialen die aansloten bij Wieke’s beleving. Het resultaat is zowel poëtisch als aards, een gemeenschappelijk observatiekader, aandachtig en verstild, met oog voor de politiek van stedelijke verandering en de verhalen die in alledaagse materialen besloten liggen.

Poëzie, Politiek en Materiële Ruimte

De titel City Whisperings weerspiegelt de toon van hun werk: een tegengif voor het lawaai van het moderne stedelijke leven. In plaats van monumentale gebaren geven ze de voorkeur aan subtiele vertalingen. Tekeningen onderzoeken de publieke ruimte, terwijl juwelen onzichtbare verhalen dragen. Voor hen is poëzie geen apart genre, maar een manier van waarnemen.

“Poëzie ontstaat uit de manier waarop je kijkt,” reflecteert Wieke. “Uit het wandelen door de stad en uit aandacht voor transformatie.”

“En het draait niet om vóór of tegen iets zijn,” voegt Fabienne toe. “Het gaat erom mensen te laten reflecteren en te beseffen dat dingen niet zo vanzelfsprekend zijn.”

Hoewel hun werk poëtisch is, zet het tegelijkertijd op een ingetogen manier vraagtekens bij de politiek van stedelijke transformatie. Wie bepaalt wat er gebouwd wordt, wie hoort erbij en wie wordt buitengesloten, en hoe beïnvloeden de lagen van geschiedenis en beleid ons dagelijks leven? Fabienne’s subtiele kritiek op huisvestingsbeleid en publieke ruimte, en Wieke’s gebruik van hergebruikte, door de tijd verweerde materialen, nodigen de kijker uit stil te staan bij de verborgen verhalen van de stad.

Over Gender, Onderwijs en Representatie

Tegen het einde van hun gesprek reflecteren de kunstenaars op hun positie als vrouw in de hedendaagse kunst. Wieke merkt op dat juwelen en design al lang vakgebieden zijn waar vrouwen zichtbaar zijn. Toch blijven systemische ongelijkheden bestaan.

“In kunstacademies zijn de studenten voornamelijk vrouwen,” stelt ze vast, “en nu moeten we juist meer jongens aanmoedigen, anders riskeren we het stereotype om te draaien in plaats van het te balanceren.”

Fabienne, meer geworteld in sociaal-artistieke projecten dan in institutionele circuits, biedt een ander perspectief: “Ik heb er eigenlijk nooit echt over nagedacht. Ik heb altijd gewoon mijn werk gedaan, dicht bij de mensen, buiten de grote kunstscene.”

Beiden erkennen hoe de zichtbaarheid verschuift: tentoonstellingen van vrouwelijke kunstenaars, nieuwe netwerken en uitnodigingen in het buitenland (zoals Wieke’s recente tentoonstelling in China). Toch blijft hun gedeelde focus artistieke integriteit: hoe materialen, gebaren en manieren van kijken in voortdurende dialoog staan met de wereld.

Een Gedeelde Taal

City Whisperings is uiteindelijk eerder een afstemming dan een samenwerking, waarin twee artistieke trajecten samenkomen rondom een ethiek van aandacht. Het project ontvouwt zich als een ingetogen structuur van empathie, waar tekening en metaal elkaar raken, fictie herinnering ontmoet en stadskaarten draagbare sporen van het leven worden.

“Het is een vertaling van onze wandelingen,” besluit Wieke. “Een manier om de stad samen te zien, maar toch anders.” “En misschien,” voegt Fabienne glimlachend toe, “een manier om de stad te laten terugfluisteren.”

Beide kunstenaars hopen dat bezoekers de tentoonstelling verlaten met een gevoel van verwondering, een scherper besef van de gelaagdheid van de stad en een nieuwe manier om te luisteren naar haar verhalen, zich realiserend dat niets in de stad ooit vanzelfsprekend is.

Interview en tekst door Guy Woueté, gebaseerd op een gesprek met Fabienne Snellinx en Wieke Aerts, Antwerpen, 2025.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(EN)

Archipel XPO welcomes artists Fabienne Snellinx and Wieke Aerts exhibition City Whisperings in Archipel, Antwerp.

In City Whisperings, artists Fabienne Snellinx and Wieke Aerts weave two distinct yet deeply resonant practices into a shared reflection on how cities are built, inhabited, and remembered. Their collaboration, born during Antwerp Art Weekend two years ago, grew out of a spontaneous recognition: a quiet dialogue was already unfolding between their materials, gestures, and ways of observing.

“We saw the same things,” Wieke recalls. “The reflections, the fleeting lines, the details that disappear the next second when the light changes.“ “And for me,” adds Fabienne, “those same lines became the way I draw the city, cutting into maps, layering perspectives, letting architecture speak.”

Layered Practices

Fabienne Snellinx, born in Limburg and based in Antwerp for 20 years, approaches drawing as both structure and deviation, “knowing how to construct something precisely, so that you can afford to distort it.” Her practice combines rigorous craftsmanship with social observation: mapping neighborhoods, interviewing residents, and tracing the invisible forces that shape urban life. Her work is deeply rooted in community engagement, from leading art workshops for people with intellectual disabilities to developing initiatives that make art accessible to those living in poverty. For Fabienne, art is a tool for connection and empowerment. Projects such as her MAS commission on “living heritage,” where she collected and illustrated stories about soup traditions in Antwerp’s Seefhoek neighborhood, or her series Red Carpet and When Green Turns Grey, transform civic research into poetic cartographies. Infrastructure, green space, and public policy become metaphors for care, neglect, and resilience. Her drawn collages merge fictional and real cities, where streets, trees, and advertisements coexist. The recurring figure of the tree, wrapped, erased, reintroduced, stands as a witness

to both protection and dispossession. “I like to play with recognizability,” she says, “because behind every familiar thing, there’s always another layer.”

Wieke Aerts, trained as a gold- and silversmith at Vakschool Schoonhoven and later at the Utrecht Art Academy, builds her artistic vocabulary from material encounters. Her jewelry (or what she calls body objects) moves between sculpture and adornment. Working with reclaimed zinc, aged stone, and industrial remnants, she turns traces of the city into intimate, wearable fragments of time.

“I collect materials from old houses,” she explains. “Zinc that carries erosion you can’t reproduce, the skin of the city. I work with that memory, that transformation.”

For Wieke, craftsmanship is not about preciousness but about presence, the stories embedded in materials and the ways in which objects can hold memory and change. Both artists share a fascination for detail and impermanence, a split second of sunlight, a tram wire crossing, the choreography of bats against an apartment wall. They turn these fleeting impressions into form: Fabienne in layered drawings and triptychs, Wieke in oxidized surfaces and sculptural jewelry. City Whisperings is their attempt to let these fragments speak together.

The Collaboration: Letting the City Whisper

The project began informally. “We were both showing work in an exhibition during Antwerp Art Weekend at Archipel”, Fabienne recalls. “Without knowing each other’s practice, we noticed how our works resonated.” That resonance became a conversation, and later the exhibition City Whisperings, an invitation to “let it whisper,” to slow down in a noisy city.

The scenography evolved through dialogue. Fabienne’s drawings and Wieke’s sculptural pieces were positioned architecturally, their lines extending into each other. A large paper strip suspended near the ceiling created an anchor, while off-centered works suggested the in-between spaces of urban rhythm. In some pieces, QR codes invite visitors to listen to the city’s sounds, the hammering of construction, the hush of early morning, further blurring the boundaries between visual and sensory experience.

“It’s not about beautiful images,” Fabienne insists. “It’s about interpretation, our translation of wandering through the city.”

“It’s about small details,” adds Wieke, “and the stillness that happens when you stop to notice them.”

Their collaboration fostered a mutual exchange: Wieke, long trained in precision, began to embrace imperfection after seeing Fabienne’s freer, layered approach; Fabienne, in turn, incorporated zinc textures and other tactile materials that echoed Wieke’s sensibility. The result is both poetic and grounded, a shared architecture of observation, quietly attentive to the politics of urban change and the stories embedded in everyday materials.

Poetics, Politics, and Material Space

The title City Whisperings captures the tone of their work: an antidote to the loudness of modern urban life. Rather than monumental gestures, they favor subtle translations, drawings that question public space, jewelry that carries invisible histories. Poetry, for them, is not a separate genre but a way of perceiving.

“Poetry comes from how you look,” Wieke reflects. “From walking, from being attentive to transformation.”

“And it’s not about being for or against,” adds Fabienne. “It’s about letting people reflect, realizing that things are not so obvious.”

While their work is poetic, it also quietly questions the politics of urban transformation: who decides what is built, who is included or excluded, and how the city’s layers of history and policy shape daily life. Fabienne’s subtle critiques of housing policy and public space, and Wieke’s use of reclaimed, weathered materials, both invite viewers to consider the city’s hidden narratives.

On Gender, Education, and Representation

Towards the end of their conversation, the artists reflect on their positions as women in contemporary art. Wieke notes that jewelry and design have long been fields where women are visible, yet systemic imbalances persist.

“In art academies, most students are women,” she observes, “and now we need to encourage more boys, otherwise we risk flipping the stereotype instead of balancing it.” Fabienne, more rooted in community projects than in institutional circuits, offers another perspective: “I’ve never really thought about it. I’ve always just done my work, close to people, outside the big art scene.”

Both recognize that visibility is shifting, exhibitions of women artists, new networks, and invitations abroad (like Wieke’s recent show in China). Yet their shared focus remains artistic integrity: how materials, gestures, and ways of seeing continue to converse with the world.

A Shared Language

Ultimately, City Whispering is less a collaboration than an attunement, two artistic paths converging around an ethic of attention. The project unfolds as a quiet architecture of empathy, where drawing meets metal, fiction meets memory, and city maps become wearable traces of life.

“It’s a translation of our wanderings,” Wieke concludes. “A way of seeing the city together, but differently.” “And maybe, ” Fabienne adds, smiling, “a way to let the city whisper back.”

Both artists hope that visitors will leave the exhibition with a sense of wonder, a heightened awareness of the city’s layers and a new way of listening to its quiet stories, realizing, perhaps, that nothing in the city is ever truly self-evident.

Interview and text by Guy Woueté, based on a conversation with Fabienne Snellinx and Wieke Aerts, Antwerp, 2025.